• seura@seura.pl

Historia

W okresie międzywojennym istniało kilka stowarzyszeń nawiązujących do stosunków polsko-fińskich.

Jedną z głównych organizacji w międzywojniu było Towarzystwo Polsko-Fińskie, które miało swą siedzibę na ul. Krakowskie Przedmieście 9.

Statut organizacji zarejestrowany został przez Komisariat Rządu m.st. Warszawy dnia 23 czerwca 1928 r. za Nr 10677/28 (nr rej. 420).

Celem Towarzystwa było popieranie rozwoju stosunków polsko-fińskich pod względem intelektualnym, kulturalnym i gospodarczym. Terenem działalności ustanowiono Rzeczpospolitą Polską. Na terenie Towarzystwa, zgodnie z podanymi informacjami, działalności partyjno-politycznej nie prowadzono.

W skład Zarządu wchodzili:

  • Prof. Dr Jerzy Michalski (b.min. skarbu) – Prezes
  • Konsul Stefan Brun – Wiceprezes
  • Władysław de Bondy – Sekretarz
  • Płk Konrad Ernst – Członek
  • Aleksander Lednicki – Członek
  • Prof. Jan Rostafiński – Członek
  • Radca MSZ Bronisław Wyszyński – Członek
  • Poseł fiński J.C.Idman – Członek

W okresie międzywojennym działały również Akademickie Koło Przyjaciół Finlandii w Warszawie oraz w Wilnie.

Aktywność różnych stowarzyszeń zajmujących się stosunkami polsko-fińskimi przerwała II wojna światowa.

Zorganizowane formy organizacyjne działalność polsko-fińska zaczęła przybierać w drugiej połowie lat pięćdziesiątych. 2 października 1957 roku odbyło się założycielskie zebranie Towarzystwa Przyjaźni Polska-Finlandia.

Zebranie wybrało pierwsze władze:
Zarząd Towarzystwa:

  • prof. J.Jodłowski – Przewodniczący
  • Turski, Sztachelski – wiceprzewodniczący
  • Spychalski, Korzycki, Dembińska, Wierzbowski – członkowie

W dniu 23 stycznia 1958 r. Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Fińskiej zostało wpisane do rejestru.

Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Fińskiej w latach 60. i 70. korzystało z wsparcia i finansowej pomocy Państwa. We władzach Towarzystwa zasiadało wielu znanych przedstawicieli ówczesnych władz.

Lata 80. to okres pewnej stagnacji i mniejszej aktywności Towarzystwa.

Burzliwy przełom lat 80/90 nie ominął i naszego Towarzystwa, do którego wlała się rzesza młodych, aktywnych sympatyków Finlandii.

Połowa lat 90 to czas kryzysu finansowego, na szczęście krótkotrwałego, naszego stowarzyszenia. Okres ten udało się przetrwać, a dzięki zapałowi kilku osób Towarzystwo osiągnęło pewną stabilizację.

Druga połowa lat 90. oraz nowe stulecie to okres wzrostu, swego rodzaju renesans, zainteresowania językiem, kulturą, gospodarką Finlandii.

W 1999 roku członkowie zdecydowali o zmianie nazwy i powrót do historycznych korzeni – Towarzystwo Polska-Finlandia. Dziś mamy trzy, w Białymstoku, Jeleniej Górze i Słupsku, aktywnie działające oddziały, kilkaset członków i sympatyków Finlandii.

Widać także, że praca wielu pokoleń przyjaciół Finlandii, osób często szerzej nieznanych, kontynuowanie najlepszych tradycji pracy Towarzystwa ma swój głęboki sen. Bardzo dobre stosunki polsko-fińskie, sympatia i dobre zrozumienie między naszymi narodami jest owocem tego zbiorowego wysiłku.

Wszystkim naszym członkom, sympatykom, obserwatorom serdecznie dziękujemy. Zapraszamy do naszego Towarzystwa.

Zbigniew Szortyka